“Vannacht was onze laatste nacht in Spanje” zei ik tegen mijn meiden op de ochtend van 7 oktober. Het had ook de eerste zin moeten zijn van de blog. Hmm, dat is het nog steeds trouwens.  Er is, ondanks het mooie weer van die afgelopen dagen, 10 dagen kou, regen en ander ‘minder aantrekkelijk weer naar mijn voorkeur’ voorspeld. En dus willen we snel Spanje uit, naar Zuid Frankrijk, waar het weer stabieler en warmer lijkt te worden…And yet, we are still in Spain. Hoe ‘anders’ de dingen kunnen lopen…

Versie Uno

Wat is er gepasseert? We sliepen in een stadspark in Burlada, net buiten Pamplona – prachtige stad trouwens – en zijn opgepakt door de Guardia Civil. Nu zitten we in de gevangenis. Nee hoor. Geintje. Het deel van het slapen in het stadspark is wel waar, maar we zijn (helaas) nooit opgepakt. Dat zou wat zijn… In ieder geval is wildkamperen verboden in Spanje, maar het is na Portugal – waar we midden in de nacht verjaagd zijn door de GNR – steeds onze bewuste keuze geweest gewoon ergens te gaan staan waar we niemand storen. En dat is gewoon okee. Werkt.

Versie Dos

Wat er wel is gepasseert is dat we ons klaarmaakten, naar de Lidl fietsten om proviand te halen, maar terwijl Alex op de wc zat trof Lin een Zuid Afrikaanse Engelsman: Neill. En dat gesprek leidde naar een uitnodiging om een koppie thee – hoe kan het ook anders – te komen drinken ‘On our way up the flerking mountain’. Nou, en dat klikte onwijs en hij zegt; ‘You’re welcome to stay for a while since it will be raining’ en nu zijn we vier dagen verder. En de ironie is: het is nog altijd droog. Zoiets.

We zijn hier bij Neill dus om een andere reden. Tijd om nauwkeurig te voelen, te verbinden en te luisteren…

Zéér Bijzonder

Waar zijn we nu; Illeratz. Op een plek die zeer veel (sorry voor de bekrachtiging woorden, maar dat heeft een reden) aandacht verdient én nodig heeft. Where to begin…

Neill Le Roux is een oud persfotograaf. Heeft met de ‘invloedrijkste mensen’ gesproken, geleeft en gecommuniceerd op first name basis. Ik noem Nelson Mandela, Matt Damon en vele vele anderen. Nu echter, is hij de eenvoudige man achter https://m.facebook.com/theabbey.es/ dit kerkje slash fort. Hij voert al een jarenlange ‘strijd’ met de kerk, de staat, de dorpsbewoners, bijna de hele wereld, om ‘zijn’ kerkje in de spotlights te krijgen. Waarom? Omdat dit niet zo maar een kerkje is… De strijd heeft hij overigens niet gebracht, maar is gekomen dankzij zijn diepgravende onderzoeksdrift en bewijzen. En met reden. Hij zoekt naar de juiste en passende wegen om aandacht te krijgen.

Er is hier, in deze kerk, geen klatergoud, pracht noch praal: maar eenvoud slaat de klok. Ware Pracht. Een beetje als in die Indiana Jones deel 3 film: The Holy Grail, wat een simpele oude beker is. Deze kerk is net zo.

Opgravingen


– door hemzelf gedaan en met hulp van vrijwilligers, zoals wij ook, hebben graven, munten, sieraden blootgelegd die getijdstempeld zijn, door verschillende specialisten, professoren en anderen, rond 1200.

Terwijl de kerk stelt dat dit gebouwtje dateert uit de 16e eeuw. En het niet waard is te onderzoeken of te restaureren. Ze negeren de feiten bewust, zelfs na audiëntie bij de Aartsbisschop. Het draagt nog vele geheimen in zich, maar er is geen geld genoeg om het te vinden. Het is nu allemaal ‘privately funded’. Het doel is een museum ter ere van de pelgrim te maken. Want in tegenstelling tot de Spanjaarden, heeft Neill geen enkel commercieel belang, maar wil het veiligstellen, als laatste levenstaak. Hij wenst iets na te laten. Dat klinkt zwaar. Waarom?

Neill


Bij Neill is kanker stage 4 vastgesteld. Terminaal. En aangezien er niets of niemand meer om hem heen is (want zijn vrouw heeft hem vorig jaar verlaten van de een op de andere dag en hun dochtertje meegenomen) kan zijn volledige aandacht niet meer in The Abbey gaan.

Het heeft een ander doel gekregen dan een gelukkige plaats voor  een gezin. Zijn ex-vrouw terroriseert hem, claimt het kerkje want ze wil geld zien en houdt – en dat vreet aan hem – zijn dochter weg. Één enkel telefoongesprek per week ‘krijgt’ hij. En zelfs dáár moet hij hemel en aarde voor bewegen. Dat verdient Neill niet en zijn dochter ook niet. Niemand. Hun band is bijzonder, want zijn ex werkte altijd, en hij was hier bij haar, met de kerk aan het werk.

Dieper


Ook hier speelt ook de invloed van ouders op kinderen een grote rol. Een generationele ziekte haast. Daar waar kinderen de voorbeelden van hun ouders dienen te transformeren, want anders lopen ze niet hun weg. Maar die van hun ouders. En history repeats itself once again. Zo ook hier. Op een dieper niveau wordt een ‘oude onopgeloste ‘strijd’ uitgevochten door mensen die er niets mee van doen hebben. En ze zien het misschien wél of níet, maar blijven onbewust dezelfde keuzes maken. Daar spreken we veel over, wat we altijd doen.

Wij zien hierin een groot belang, omdat inzicht hierin een zuivere pleit bezorgd aan alle mensen, welke iedere schuldvraag in feite wegneemt. We zijn een leven lang bezig de missers van generaties past, op te lossen.

26 sterren


Wat maakt dit kerkje zo bijzonder? Alles. De deur is omgeven met 26 sterren en was in felle kleuren gehuld. Een kerk?! Het representeert de Godin Venus! Het altaar heeft een speciale vorm en daar achter is een gevingerverfde tekening waarin Nautilus schelpen centraal staan. Géén St Jacques, zoals hier op de Camino de Santiago gebruikelijk is. De lijst is eindeloos en het zou goed de meest bijzondere kerk op Aarde kunnen zijn…



Stel je voor welke schatten zij nog meer prijs geven zal… Kippenvel. Je voelt het aan alles hier. De energie is zo zacht,… zeer ongebruikelijk in het kerkelijke circuit.

En dus…


Is dit niet zomaar een blog. Het is een oproep. Een hulpvraag.

Dit gebouw dient zeker te worden gesteld. En UNESCO is daarvoor de weg. Werelderfgoed. Dat is dit. Ken je of ben je archeoloog? Kom hierheen, vakantie en werk, fijn gezelschap. Helpen bewijzen verzamelen zodat UNESCO hier heen komt? Of ken je mensen van UNESCO? Hoe kunnen we helpen, zodat Neil zijn aandacht op zijn dochter kan richten, die in Engeland wordt gehouden…Zodat hij, in de laatste tijd van zijn leven de liefde voor en met zijn dochter mag delen?

De kerk is bedoeld voor zijn dochter om aan haar na te laten, niet om er geld mee te verdienen. Dat interesseert hem niets meer. Dat is de waarde waarover we hier spreken. Dat is wat hij nu nog kan doen… Verschrikkelijk voor een vader dit te moeten ervaren, zo weet ook ik uit eigen ervaring, maar gelukkig op een iets andere manier.

Heb jij ideeën? Wie ken je? Wat kunnen we doen? We horen het graag. Want voor Neil dringt de tijd…

Baskenland


De omgeving waar we doorheen gereden zijn is trouwens fenomenaal. Veel klimmen en dalen, dat wel. De plaatsen waar we geslapen hebben, hebben die in de vorm van up’s en downs. Een bizarre locatie was een verlaten hotel-restaurant. Het is zo gek om te zien wat er gebeurt met iets, als ergens geen menselijk leven meer is, de bezieling ontbreekt als het ware. Het is gewoon een stapel stenen. Waar wij wel erg dankbaar voor waren en zijn. We vonden een plek uit de wind, maar op 1000 meter hoogte blijft het wel écht kil. De tenten geven veel beschutting, de slaapzakken en elkaar geven veel warmte. Dat doet liefde 😉

Bij Neill troffen we ook een Duits echtpaar ‘Locke (Lokken, Franzi) und Hut (Hoed, Soehnke)’. Check hun blog hier, het is de moeite waard.

(vlnr: Soehnke, Franzi, Neill en wij 😉 en Diana met honden). Het is een echt lief stel, hij leraar op een basisschool en zij werkte in een kinderopvang. Daarin hadden ze veel plezier, maar dit reizen “trok”. En dan ontmoeten ze onze kinderen, die niet naar school gaan. En dát raakt. Kinderen vinden hun eigen wegen, leg ik uit, zolang we ze faciliteren en niet iets opleggen. Hoe weten wij nu wat goed of slecht is? Wat we ze dan ‘geven’ is iets van ons, gewogen door oordeel, mening, opvoeding en overtuiging wat er (nu) helemaal niet meer toe doet. Dat mag gegeven worden, het is zelfs niet te voorkomen, maar niet als waarheid. Het zijn ervaringen van jou en mij, maar ze waren en zijn tijdelijk. Altijd. Daarom dienen ze zelf te ontdekken wat werkt voor hen. Dat vindt Soehnke heel bijzonder en inspirerend. Maar laten we eerlijk zijn; het is de normaalste zaak van de wereld…

Geven


Faciliteren is wat we mogen bieden als ouders, in liefde en totaal vertrouwen. En wat er ook gebeurt, het kan nooit leiden tot een breuk wanneer we ons realiseren dat de grootste vorm van liefde ‘loslaten’ of zelfs ‘laten gaan’ is. En niet vasthouden. Abraham Twerski noemt dit ‘Fish Love’. Check het hier.

Daarom zeg ik altijd, o.a. als slagzin op mijn LinkedIn profiel te lezen: “Let Be What Wants To Be’. Laat Zijn Wat Wil Zijn. Daarin zit de parel verborgen die Leven heet. Ieder verzet, is ‘nee’ zeggen tegen het leven. Tegen de parel.

Linda Rood heeft er een prachtig boek over geschreven. Het heet ‘het ja-gevoel’. Check haar site en Facebook. Ik heb het boek niet gelezen, nog, want het is niet digitaal beschikbaar, maar ik Zie de parel erin.

Ook Niels Zwakhals zijn gedichten raken altijd weer. Allemaal aanraders!

Het Ja-gevoel.
Dat toch het enige wat we écht willen?! Dat we het JA van het leven horen?

Liefs van ons allen, wij blijven hier nog even. Dat zegt ons Ja-Gevoel. Dan gaan we weer verder.

Laat je je ideeën hierover hier achter? Of stuur een mail? Tot snel.

PS

Wil je Neill snel helpen? Maak kennis met hem via zijn Gofundme of Facebook. Steun hem op welke manier dan ook? Voor andere ideeën; mail ons via lifetravellingfamilyatgmail.com.

Share

2 Replies to “Voor elkaar.”

  1. Jeetje wat raken deze woorden!
    Ik kan jullie zo af en toe zo missen en dit stuk voelt zo echt. Alsof er geen afstand is. (Wat er ook niet is natuurlijk).

    1. Hai schat! Dank je… Het is écht. We kunnen jou ook echt missen en zo’n reactie van je is dan ook net ff thuis… Knuffel van ons!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *