Nadat

we ons verblijf van onze lieve Walter weer achter ons gelaten hebben, fietsen we richting het schiereiland Peniche.

We merkten aan het fietsgedrag van Hannah, dat zij niet lekker in haar vel zat. Schakelen als een Majoor en binnen no time ver achter en Alex ver voorbij de groep; die dacht nog steeds op de motor te zitten en draaide als een bezetene aan zijn rechter handvat waar al snel nieuw plakband op moest. Daarnaast tijd om de harten te luchten. Hannah doet dit niet snel, dus wanneer ze dit doet zijn wij hier altijd erg blij mee. Haar invloed is groot, want ze is sterk van karakter. Levert in ieder geval weer de nodige inzichten op. De kracht van dit gezin zit ‘m in openheid en eerlijkheid. Naar onze visie twee van de belangrijkste kernwaarden voor jezelf én anderen. Hannah had écht geen zin om te fietsen. Zoveel was duidelijk.

Wat

we niet in de gaten hadden was dat we aan het kletsebetsen waren achter een snackbar. Na het praten, opperde Hannah of we misschien een broodje in de snackbar konden eten. Om het gezellig af te sluiten. Dit leidde weer tot een mooi contact met de snackbar man en vrouw. Snackbar; is eigenlijk een te kort doend woord. Dit tentje -letterlijk- werd kortdurend gerund door, een in Engeland werkende, chef en sous chef. Dat verklaarde ook de smaak en versheid van ons broodje vlees. Man, was dat lekker.

De vrouw kwam uit Polen, de man uit Portugal. Hebben elkaar ontmoet in de keuken in Gilford en werken nog steeds samen. Waarbij hij haar baas is, maar dit gold alleen in de keuken. Zoals overal het geval is…: eenmaal buiten de keuken werden deze rollen omgedraaid. Hannah uitte nog meer ideeën om de dag maar zo licht mogelijk door te komen; “wat nou als we onze bagage hier achter laten, naar Peniche fietsen en dan hier na die tijd overnachten?” Nou dat vonden ze een briljant idee. Ricardo vond het helemaal geweldig en zei gelijk ja. Hannah helemaal blij en bevestigd dat de dingen doet uit het hart komen, werken. Dat was ze in haar angsten even vergeten…

Wanneer de klanten dan ook weg waren, Ricardo heeft ze praktisch weggejaagd,werden de tafels en stoelen, in de voortent, vakkundig opgestapeld en hebben wij geholpen met opruimen. En toen werd ons een sleutel in de handen gedrukt zodat wij de zaak konden sluiten. Doei! Écht, wat een vertrouwen! En zo sliepen wij in de snackbar en hebben we op de laptop samen een filmpje gekeken.

De volgende dag mochten we de sleutel onder de deur door schuiven. We hebben een lieve brief achtergelaten en zijn “hup” richting Nazaré vertrokken. We merkten dat het terrein vlakker werd. We hadden inmiddels aardig wat geklommen met 10km p/u en gedaald met bijna 50, dus dit was dan ook een aangename en welkome ervaring, precies zoals Alex gelukkig al voorspeld had. Op de kaart hadden we een lagune gezien, waar duidelijk te zien was dat we 500m konden over steken, maar dit was niet het geval, tenzij je snorkel en flippers zou aantrekken. Die heb je niet voor de fiets. Er omheen dus, maar jeetje; wat een fantastisch mooi gebied is dit…

Precies

zoals de Portugese medefietser uit Porto die we kort in Peniche gesproken hadden ons al verteld had. Foz de Arelo heet het. Het deed ons op bepaalde stukken aan Nederland denken. Het riet, weilanden, overal waren mensen aan het picknicken, de geuren en kleuren, ja echt mooi.

Uiteindelijk

kozen we voor een weg iets verder het binnenland in. We hebben bij de kust wel te dealen met een continue noorden wind, in het binnenland is deze iets minder aanwezig. Voor de meiden was het welletjes na 51km. Begrijpelijk. Het enige wat we tegen kwamen was een camping (wildkamperen is eigenlijk verboden maar soms ziet de GNR het door de vingers), en dan moet je zien wat er gebeurt na 51km fietsen als de dames een zwembad zien: hahahaha, omkleden en zoef het water in, moe?! Nee joh…. Echt alles zit tussen de oortjes, ‘yoe better belief it’.

Ga

maar mooi, maak plezier, wij maken de bedden wel klaar. Alweer. De sfeer van een camping is heerlijk relaxed. Degene bij de balie vindt het fantastisch om weer es Engels te mogen spreken en ziet haar kans schoon. Geeft niets, wij hebben geduld. Atlantische Zeeën van tijd.

Na de camping komen we in het gebied waar Alex kind aan huis is. Nazaré, São Pedro de Moel, Praia da Vieira. Hij kwam hier vanaf zijn achtste, zes weken weken lang om hier met zijn gezin de vakantie door brengen. Alle dames krijgen een uitgebreide rondleiding dioor Nazaré en later ook door Praia da Vieira.

Tevens is dit het gebied waar twee jaar geleden een enorme bosbrand woede. Hierbij is een groot deel van het bos tussen beide plaatsen afgebrand. Wat voorheen uit naaldbossen bestond is nu leeg, helemaal kaal. En dat zeker 30km lang.

Na

het prachtige Nazaré komen we uiteindelijk in Praia da Vieira aan. Eerst ff wat eten en daarna krijgen we het vakantie huis te zien en bellen we aan bij de vroegere vrienden, geen gehoor. We gaan navragen in het dorp, ons kent ons, en wij worden naar de dochter die in een kapsalon werkt gestuurd. Zij reageert enthousiast en herkent Alex direct. Ze verteld ons dat haar ouders wel degelijk op het oude adres wonen. Als wij tegen 19.00 terug komen zorgt zij dat zij thuis zijn. Het is een dorp dus er wordt al snel gebeld naar de desbetreffende persoon die verschillende personen.

De hele familie wordt opgetrommeld. En als wij dan ook bij het huis voor de tweede keer aankomen wordt Alex, en wij ook, dan ook met open armen ontvangen. Verhalen worden verteld, foto’s bekeken, wijn gedronken en gelachen. Vroeger was hier een restaurant en verhuurden ze appartementen. Hier zijn ze 12 jaar geleden gestopt. Ze bieden ons aan om een paar nachten in één van de appartementen te slapen…

Een bed, da’s toch wel heel lekker. Precies waarnaar we ook naar onderweg zijn…

Share

4 Replies to “Snackbar als slaapkamer”

    1. Hey Anita! Dank voor je bericht,leuk dat je ons volgt. We zijn nu 25km onder Porto en we zijn onderweg naar Santiago de Compostela, Spanje. Het is heet vandaag met 32 graden! Pfff. Haha, liefs van ons

  1. Heel mooi om dit avontuur te volgen. Met bewondering, ook voor jullie moed en doorzettingsvermogen!
    Veel geluk, vreugde en plezier met elkaar en veel veilige kilometers !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *