Allereerst wens ik jullie veel lees plezier op deze site. We doen ons best om alles zo helder mogelijk te beschrijven.

Goed, mijn naam is Linda. Geboren 1978 en getogen in het noorden van Nederland. Ik woonde, net als ieder ander, op een vaste plek, ging van begin tot het einde naar dezelfde school Ik was een levendig kind, die mijn ouders goed wakker hield. Het was een rustige fijne tijd. Op mijn 17e de deur uitgegaan, mijn opleiding voor verpleegkundige voltooid en ging aan het werk, zowel in Duitsland, België als in Nederland. Mensen heb ik altijd erg mooi gevonden, hun verhalen en kwetsbaarheid vind ik fascinerend. Voor hen zorgen deed ik met liefde. Het werk/ levensritme, daarin werd “de onrust” voelbaar… Het voelde alsof die wereld te klein was voor mij. Heel verwarrend.

Wonen en werken op dezelfde plek was toch erg snel erg saai, ik hield het steeds zo snel weer voor gezien. De nieuwsgierigheid van wat er nog meer in de wereld was en hoe het mogelijk anders kon, werd groter en sterker. Het duurde echter nog wel even voordat ik mij hieraan over durfde te geven en ernaar durfde te handelen. Jaren van werken volgden en drie dochters werden geboren. Het vaste ritme werd nog meer voelbaar. Vaste werktijden, schooltijden, bedtijden, eettijden, ritme, regelmaat en rust. Oh en die onrust groeide en groeide… er waren tijden dat ik serieus aan mijzelf twijfelde, maar de drang om het roer eens drastisch om te gooien begon aardig de boventoon te voeren. Als een jeuk waar je niet bij kunt.

Tja en toen was het moment daar, de situatie kende maar één uitweg; Just Go. We hebben al onze spullen weggegeven aan diegenen die het konden gebruiken. Het enige wat we over hadden, paste in de rugzak die al jaren klaar stond. We begonnen te lopen, eerst via het pelgrimspad om zo toch een beetje een houvast aan een richting te hebben. De eerste periode kwam ik al mijn angsten en onzekerheden tegen, en dacht wat hadden we in vredesnaam gedaan.

Uiteindelijk maakten deze emoties plaats voor vrijheid en werden de vragen die ik over had beantwoordt door situaties in de praktijk. Al mijn angsten bleken ongegrond te zijn!

Wat een verademing… ik was niet gek.

Hooguit prettig gestoord, waar mijn dochters mij regelmatig op wezen. De situaties die wij meemaakten waren ontroerend mooi. Ik werd al snel overtuigd dat dit de enige juiste beslissing was. En nu….Ik vind het schitterend. Het leven gaat maar door en gaat maar door en kent geen vaste voorwaarden of houvast meer. Acceptatie was het woord, maar inmiddels is het sleutelwoord overgave. De “rest” gaat vanzelf, situaties volgen elkaar naadloos op.

En zo zal ik de ervaringen, die er zijn, zo puur mogelijk beschrijven en dit met jullie delen. Want het leven zit vol verrassingen en de mensen die er in voor komen zijn zo mooi….

Share