Het is vrijdagmiddag en we naderen Sauveterre de Guyenne, een prachtig burcht-stadje. We hebben pap in de benen en Alex voelt zich niet zo fit. Later in het weekend begrijpen we waarom. We besluiten eerst maar eens te lunchen, uit de wind en in de zon. Er zijn dagen dan fiets je aan één stuk door. En dan zijn er dagen, ach dan vinden het wel ff welletjes, we hangen heerlijk achterover en genieten van de warmte van de zon.

Middenin


In het stadje zit een Office de Tourism, erg handig voor de nodige informatie maar ook voor tips en adviezen. De lokale bevolking kent het gebied immers beter dan wij dit doen en dus staat deze alleraardigste vent ons graag te woord. Niet alleen voor een goede rustplek maar hij heeft tientallen adviezen voor fietsroutes, om de drukke wegen te kunnen vermijden. Hij is van mening dat Franzosen levensgevaarlijk zijn in het verkeer. Ze rijden idd ietwat roekeloos, maar tot op heden hebben wij hier nog weinig hinder van ondervonden. Dit willen we dan ook graag zo houden. Er schijnt een nieuw fietspad te zijn aangelegd en die stond niet bij ons op de kaart. Zo zie je maar weer.

Eerst ff rusten


Het lijkt allemaal erg verlaten en daar doen wij ons voordeel mee, althans dit lijkt in eerste instantie zo. Eenmaal geïnstalleerd, gegeten, klaar om de tent dicht te ritsen en de ogen dicht te doen, hoor ik zeer enthousiaste stemmen steeds dichterbij komen, totdat ik Bonjour hoor. Hup tent open geritst, hoofd naar buiten; staat daar de senioren Petanque (Jeu de Boules) club voor mijn neus, oh oh…. Ze beginnen hartelijk te lachen en uit te leggen wat zij van plan zijn. Nou dat kan ik wel raden, hahahaha. Ik voel een verhuizing aankomen en daar zit ik juist. Een ietswat oudere dame, neemt mij bij de arm en samen lopen we naar de andere kant van het sportcomplex. Een sportzaal met een grote overkapping; willen jullie hierheen verhuizen?

Blijven


Je mag ook blijven, lacht ze, maar veel rust zal je niet krijgen. De manier hoe deze dame lachte, liet al doorschemeren dat deze oudjes een feestje hadden gepland. De mannen bedenken zich niet en de tenten worden op een vakkundige manier verplaatst naar de zojuist besproken plek.

Ze verontschuldigen zich meerdere keren dat ze onze rust verstoren. Eh… Ik kijk ze aan, vraag aan Alex of ik dat goed versta, want volgens mij staan wij op hun terrein. Maar ze vonden het eigenlijk best vervelend. Nou dat is niet nodig hoor.
We hebben ze tot zeker 2.30 gehoord. Een uitnodiging zat er niet in een wel om het volgende; dan moesten ze zich gedragen en daar hadden ze ff geen zin in. Goed, time to make like a tree and leaf.

Groene weg


De volgende dag vervolgen wij het geadviseerde pad, nou deze lieve jongeman had niets te veel gezegd. Wat ontzettend mooi. Één lang pad door bos en weilanden. Zo mooi, zo rustig. Maar Alex heeft pijn, in zijn mond. Een bekend verschijnsel, maar daardoor niet minder vervelend. En paracetamol biedt wat verlichting maar helaas van korte duur. We naderen Libourne, maar hij kan zich maar weinig concentreren. We besluiten er om heen te fietsen naar een klein dorpje en zo belanden wij bij Nathalie, op de juiste tijd, bij de juiste mensen. Ze zit heerlijk in de tuin, wanneer wij bij het kerkje van St. Aignan onze waterflessen staan te vullen. Begraafplaatsen hebben altijd kranen, heel handig voor dorstige fietsers.

Hier


Ik vraag haar of zij een plek weet waar we tenten beschut kunnen neerzetten; oh ja, bij mij. En ze opent haar tuinhek. Ze hebben een beschutte open leefruimte en daar mogen we tenten opzetten want er is veel regen voorspeld en dan scheelt het enorm wanneer we de tent beschut kunnen opzetten. Ken je het, dat je mensen ontmoet en het voelt of je elkaar kent? Nou dát hadden wij met Nathalie en haar dochter Nouwelle. Al hun verhalen, gesprekken, zo herkenbaar, zo makkelijk, zoveel overeenkomsten. Echt van hart tot hart. En ja ook hier heeft elk huisje weer zijn kruisje en ieder weer zijn levenservaringen. Na een bezoek aan een wijnchateau en een heerlijke maaltijd in de tuin, vertrekken we naar onze tenten. Nathalie vraagt nog snel of ik een volle waszak heb. Ja, die heb ik. Of ik die even wil afgeven.

Echte zondag


En de volgende ochtend ligt niet alleen de was opgevouwen klaar, ik voel mij zo verwend, maar wordt Alex wakker, met een halve tennisbal in zijn wang. Oeps. Een bijholte ontsteking. Het hele gezicht hangt scheef. Dat wordt een rustdag. Een typisch regenachtige zondag. De dames blijven, op aanraden van Nouwelle, in hun pyama op de bank, computerspelletjes spelen, filmpjes kijken. Het is zo ontspannen, Alex slaapt en de rest vermaakt zich kostelijk.

.

De keuken wordt omgetoverd tot een klein restaurantje en er wordt weer gekookt en gekletst en gelachen. Heerlijk. Zo harmonieus. Nathalie wordt zeer binnenkort oma en trekt zich dan ook nog ff terug achter de naaimachine ook de kraammand vol te krijgen met bruikbare spulletjes voor de eerste dagen. Ik maak de crêpe verder klaar voor het dessert.
Ondertussen krijgt Alex en stoombad en extra pijnstilling aangeboden, wat bijzonder goed werkt. Voor ieder wat wils.

Toe-val


En het is zo mooi hoe situaties altijd haarfijn in elkaar passen of op elkaar aansluiten. Dit blijft mij altijd verrassen. Deze dames, zo zacht, hartelijk en zorgzaam, vinden het de normaalste zaak om voor elkaar klaar staan. Oh vertelt Nathalie; er passereende eens een oud echtpaar, zij was zichtbaar moe. Gaat alles goed? Is dan ook een normale vraag. De vrouw geeft aan erg moe te zijn. Nathalie neemt het echtpaar in huis, zodat ze kunnen rusten. Zo vanzelfsprekend en ongecompliceerd.

Verder


De ochtend breekt aan en zo ook het afscheid en hier word even niemand blij van. Ook de meiden vinden het lastig. Nathalie zegt nog; het voelt als familie en dat klopt.

We beloven contact te houden. We worden uitgenodigd om een volgende langer te blijven zodat ze ons de fijne kneepjes van de Franse keuken te leren. Dat gaan wij naar al te graag op in. Haar kennis van kruiden is ook bijzonder interessant.

We gaan er weer vandoor, richting La Rochelle. We fietsen door grote wijngebieden van Bordeaux. Zoveel wijn chateaus, wijnranken van zoveel verschillende families. Écht dit gaat maar door.

Regen en zon worden door elkaar afgewisseld, maar midden op de dag neemt de wind toe, we worden geconfronteerd met een fikse stortbui en een behoorlijke klim. We doen een wedstrijdje wie met de meeste bladeren, want deze vliegen ons om de oren, in zijn mond boven op de heuvel is. Ja we hebben een levendige fantasie, hahaha…. En als klap op vuurpijl begint het ook te onweren; de zomer is toch écht voorbij. Alleen Hindi kreeg een blad in haar gezicht, 10 punten. Ja, we worden creatiever om ons warm te houden en comfortabele situaties te creërer. We zijn zo blij met onze regenpakken, tent, slaapzakken, want warm blijven is een must.

Met Alex gaat het inmiddels wat beter. De verdikking is letterlijk gezakt, maar het ziet er nog steeds grappig uit. Mn als ie lacht….

Nu zitten we in de citadel van Blaye die uitkijkt over de Gironde, het grote water vanuit Bordeaux dit uitmondt in de Atlantische Oceaan. Wij kennen het mn van het Gironde zout.


Weer heerlijk onder een afdakje gaan we zo de nacht weer in. Dagen gaan zo snel in elkaar over dat tijd een relatief begrip wordt. Is het trouwens ook.

Ik zeg; voor straks welterusten, droom wat moois en morgen een hele fijne dag.

Liefs van ons

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *