Na Praia da Vieira roken we de grens. We waren inmiddels goed opgewarmd en heerlijk uitgerust, het landschap werd vlakker en dus konden er kilometers gemaakt worden. Geef een stel Hollanders een paar honderd vlakke kilometers for breakfast; familie Israël gaf gas. Wat kunnen die meiden toch sterk fietsen: 20-25 km per uur soms.

Rápido

Het was ook een prachtig – voorbijflitsende – omgeving. Het viel ons wel op dat we maar weinig contact met onze medemens hadden, terwijl er zeer regelmatig geapplaudisseerd werd, een duim omhoog ging, getoeterd werd (wat overigens niet altijd een compliment was) en er rende zelfs een vrouw de winkel uit en zei “You are so beautiful!!! I totally love you!!”, vlak voordat we Porto binnen fietsten.

De wens om méér contact met onze medemens te hebben bestaat nog steeds. De angst voor het bekende virus is groot. Dit merken en zien wij ook terwijl de meningen hierover erg verdeeld zijn maar dit laten wij dan ook maar graag in het midden. Dit is geen politiek blog maar een weergave van de realiteit die wij ervaren.

Bijna,…

Bij de geitenboer, 22 km voor de Spaanse grens, overnachten we voor het laatst in Portugal. A sprak de man aan die het onderhoud doet en vroeg hem of we een nachtje kunne pitten op dit land. Dus hij belt de eigenaar, zegt hem dat A Portugees spreekt, waarop de man om gaat. Zo’n leuke plek, aan de rivier. Hier konden wij een spectakel gadeslaan van watervliegtuigen; ze duiken naar beneden en af en aan haalden ze water om de brand achter de bergrug te blussen.

We zagen dat de rook zich alleen maar uitbreidde. Indrukwekkend, zo dichtbij te zijn.

De volgende dag zal onze reis, na 1,5 jaar in Portugal, eindigen zodra we bij Tui de grens oversteken. Hier hebben we nu 720 km gefietst. Bedankt Portugal, bedankt voor alles, of beter gezegd;
“Muito muito obrigada meu linda Portugal. Par Tudo! Até Logo…”

Drank als ontbijt?

De geitenboer had in de avond 30 liter water gebracht en kwam ons in de ochtend ook nog één van zijn likeuren en vijf bekertjes brengen; hierop moest getoost worden. Lin kijkt met erg grote ogen; “wat nu, zo vroeg?!” Ja Lin. Nou vooruit dan maar…


De laatste 22 km werd in een uurtje verpulverd, waarna we grens, de Rio Tinto, over een metalen brug, overstaken. Chão Portugal, Olá Espana. Zonder enige moeite konden wij de grens oversteken, waar wij eigenlijk uitgebreide controles verwacht hadden. Na een warme omhelzing en felicitaties rijden we Spanje in…

Thor

Maar toen….. Kwam de man met de hamer die uitte zich niet alleen in vermoeidheid, maar ook in hitte, een steeds terugkerende kapotte fiets, valkuilen en oude patronen. We maakten onze borst maar nat, letterlijk. Het duurde wel even voordat de kwartjes vielen. In Portugal hadden we zo eigen gemaakt om onze natuur te volgen. Wat dit dan ook moge zijn. Nou in Spanje was hier weinig meer van over. Écht; denk je dat je op de rit hebt, nou ga dan maar de hectiek van Spanje in. Wij piepten wel anders. Wat een cultuur shock! Ok een beetje overdreven, maar wat véél mensen en auto’s, winkels en in een razend tempo. We moesten ons even aanpassen.

Wiel, wiel en nog eens wiel

Dan roept Lin tijdens de reis; A, ik heb ineens zoveel speling in mijn achterwiel. Oh oh…. This does not look goed… A zag; ‘dit konden we zelf niet repareren’. Een motorreparateur verwees ons naar de fietsenmaker, nadat hij zag dat er een spaak gebroken was. Op zich geen drama. Zou je zeggen. Maar drie uur later was A nog niet terug.

Er moest een compleet nieuw achterwiel in. Kan gebeuren. Toch? Appeltje eitje dus, zou je denken. Maar de volgende dag begon de fiets bij elke aanzet te dansen en niet bepaald in de maat. En ja, een lekke band. Kan nog steeds óók gebeuren. Maar dan, nog geen kilometer later wéér een.

Alarm!

En dan gaan er bellen rinkelen, vuurwerk gaat af, lichten gaan op rood en allerlei andere verstorende elementen die gebeuren als je lekker bezig bent. Hier moest hulp aan te pas komen. Gelukkig kwam Santiago in zicht, letterlijk. Nog 7 kilometer. Nou, die kunnen lang duren. In de hektiek – want steeds kostte het uren: het achterwiel wilde er maar niet recht in (terwijl A een ervaren fietsenmaker is) – hadden we geen ontbijt gekocht. Na de zoveelste stop brak A.

Hij werd er echt mismoedig van en vond geen oplossingen meer en Lin ervoer een toenemende onzekerheid. Gelukkig brachten Spanjaarden soelaas: een hele plank met kaas, cake, koffie en zelfs chips en chocolade werd aangerukt om iig onze honger te stillen. Aandachtpuntje minder. Opvallend detail is overigens dat alle mensen waarmee we in contact treden en er gelijk verbinding is, zij noch wij mondkapjes droegen/dragen, terwijl in Spanje een algehele mondkapjes plicht is.

Having fun?

Na dit intermezzo zijn we de snelweg naar Santiago op gegaan en daar rond gekeken en de pelgrimskathedraal bezocht. Dit was een indrukwekkend moment, want vanuit Nederland hadden we hier in december 2018 al naar uitgekeken. Daarna op naar de Decathlon die een fietsshop heeft. De kundige jongeman spendeert uren, verwisselt wielen, banden, plaatst een nieuwe ketting, maar niets werkt. We zitten met de handen in het haar. Lin dan, A heeft geen haar waar je met je handen in kan, alleen op. We krijgen het adres van een dure fietsshop die voorstelt om een test te doen met een ander wiel. Hier gaan we niet op in. De kosten rijzen de pan uit en we moeten besluiten om de fiets zo te laten zoals deze is. We zoeken teleurgesteld een slaapplaats en komen tot bezinning… maar die meiden blijven maar spelen. Heerlijk om te zien.

Dus….

Wat doet de rit door Spanje met ons? Wat Portugal niet deed? Deze overvloed, die niet onze kooplust opwekt, maar wel een drive losmaakt. Niet meer echt te genieten, dingen te laten ontstaan, maar te presteren. We leken de smaak te pakken te hebben. Afstanden te maken. We wilden de controle zelf in handen in plaats van de dag te laten ontstaan hoe zij dit wil. En controle op een reis als deze, dáár is geld voor nodig. En die bodem is in zicht. We laten het los.

De realiteit zegt namelijk wat anders; al die stops manen ons tot rust en kalmte. Ge-duld, het dulden. We dienen te blijven wie we zijn, diegenen die we in Portugal ont-dekt en ont-wikkelt hebben. We dienen gewoon te leven. Te Zijn. In ontspanning.

Morgen weer een dag. En het probleem met de band, die denken we gevonden te hebben. We proberen het uit. Want het gaat alsmaar verder. Net als het leven zélf kent dit makkelijke en uitdagende kanten.

En dat is helemaal goed, ook als het minder leuk lijkt. En ook dat gaat gewoon voorbij…

Share

4 Replies to “Het Leven Zélf”

  1. Wat schrijf je heerlijk. Ik ‘vloog door de tekst heen, waarbij je de overhang van Portugal naar de Spaanse cultuur zo levendig meegeeft, dat het voelbaar was. Ik heb genoten van deze blog. Is het achterwiel-euvel inmiddels ontdekt? Ik wens jullie voor nu een snelle wenning aan de Spanjecultuur en een prachtige voorspoedige week.

    1. Hé Hans, wat een heerlijke reactie. Dank je. Het banden/wiel euvel lijkt opgelost te zijn. We hebben ontdekt dat de bagagedrager de rem eenzijdig blokkeerde, waarop deze het wiel structureel één kant op drukte. Met fikse afdalingen haal je hoge snelheden en rem je hard. Je kunt je voorstellen dat het effect dus ook groot was op momenten. Alle fietsen bleken dit euvel te hebben… We stappen morgenochtend weer op de fiets en we gaan het beleven. We zijn in ieder geval weer uitgerust, kalm en ontspannen. We gaan er weer voor.

      Liefs van ons

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *