Nadat we onze lieve en gastvrije Zuid-Afrikaanse Engelsman achter ons gelaten hebben, fietsen we verder de Pyreneeën in.

Smokkelen


We spelen hierbij een klein beetje vals. Was niet ons idee hoor! Neill, die deze pelgrimswegen op zijn duimpje kent, vindt het nogal veel en lang klimmen en biedt ons aan onze bagage later na te brengen.

De meiden hebben hun oren op stokjes; Ha! Zónder gewicht de bergen in,… yes indeed. Alex en ik besluiten toch ook onze achtertassen er wél op te zetten, vanwege de lunch en als je eenmaal aan het gewicht gewend bent, is het geheel zonder gewicht aardig uit balans.

Oeps


Neill had had gelijk: het was een lange klim, 35km bijna alleen omhoog. Maar oh zo mooi. Welke kant je ook op kijkt, het is serieus magisch. Alle herfstkleuren worden door de zon zo mooi zichtbaar gemaakt en de blauwe lucht vormt met de bergtoppen een prachtig contrast.

Er is zelfs een flink pak sneeuw te zien op de hoogste toppen!

Klimmen-Dalen


Tijdens het klimmen is iedereen stil en is het zweten geblazen bij zo’n 26 graden. En daar is ie dan…… De langverwache afdaling! Met gegil en gejubel sjezen we zo Frankrijk in.

De afdaling is dan ook een waardevolle beloning. Maar géén controles overigens, niks überhaupt. Alex fietst vaak voor, de meiden in het midden en ik achterop. Ik kan de boel dan ook goed overzien en de slinger van vijf mensen over de weg – met 60 km/u – is dan ook een mooi gezicht.

Bewondering


Ik bewonder de dames en hoe ze dit volhouden, want ik weet dat ze het klimmen – net als ik – niet altijd even leuk vinden. Maar als dan toch, halverwege de klim, Hindi de geest krijgt en haar zussen gaat inhalen, de leiding neemt, in één strak maar stabiele tempo naar boven fietst, zeg ik Chapeau.

Zo klein als ze is (dit mag ik natuurlijk niet hardop zeggen) wat kan die meid doorzetten! En dan de reactie; ja aan zeuren heb ik ook niets, ik kan maar beter mijn benen gebruiken. Ja, dan ben ik even stil…. We fietsen dan ook gelijk door naar Saint Jean Pied du Port waar we écht serieus, het lijkt de Tour de France wel, worden aangemoedigd dmv een applaus, joehoe…. We waren helemaal verrast.

Vive lá France


Het fijne van Frankrijk is, althans dit is onze ervaring, is haar gastvrijheid. In bijna elk dorpje hebben ze burgemeester. Hierop mag je een beroep doen bij het vinden van een aangenaan rustplekje. En dit is erg gezellig. Hiermee hebben we twee jaar geleden al uitgebreid kennis gemaakt, toen we lopend door Frankrijk gingen. Zo komen we gelijk in contact met de lokale be

Er wordt mee gedacht, de burgemeester voor zijn toestemming gebeld en voila, geregelt. Zo kunnen we beschut kamperen, in sportzalen, scholen of bij mensen thuis overnachten en niet te vergeten….. douchen!

Simple Things


Want wat ga je dit waarderen. We zijn er inmiddels aan gewend zo eens in de week te douchen. Je ruikt ons nog net niet aankomen zeg maar, hahaha…… En dan is die douche zo heerlijk. Het mooie van deze contacten, we staan er dichter bij de mens. Frans is goed te verstaan en mensen vertellen graag hun verhalen, al voert het media bericht van de hoofdloze leraar momenteel de boventoon.

Klimmen en Dalen 2


Het is nog een tijdje klimmen en dalen, we zijn de Pyreneeën niet zo maar uit maar uiteindelijk wordt het wat vlakker. Het weer is wisselvallig. Zo hebben we een hele dag regen en afgewisseld met een zonovergoten warme dagen. Het is eind oktober en we slapen nog steeds in de tent en dit is, tot nu toe, nog goed te doen. Het is, na twee maanden, onze vertrouwde slaapkamer.

En toeval of niet, bij een fikse lange nachtelijke regenbui staan wij onder een afdak en bij een serieuze storm staan we precies goed beschut. Prachtig is dit toch.

Bijna…


Frankrijk. Tja, heel gek, maar het voelt eigenlijk al bijna thuis, terwijl we nog zo’n 1500km te gaan hebben. 🎶 We zijn er bijna 🎶 Maar als je dan zou vragen wáár bijna? Ja, eigenlijk géén idee of misschien wél een idee, maar dit heeft zich nog niet concreet aangediend. We hebben immers geen vaste plek om naar terug te keren. Wel in ons hart hoor. Onderweg wordt hier natuurlijk veel over gesproken. Wensen en verlangens worden doorvoeld en kenbaar gemaakt.

Behoefte


En hoewel het reizen een grote aantrekkingskracht op ons heeft, de behoefte om op een plek te zijn waar een ieder in en uit kan vliegen, hebben we wel degelijk.

Gewoon een plek wat je je huis kan noemen. De meiden worden groter en krijgen ook de behoefte zich te ontwikkelen waar wij als ouders ff niet bij aanwezig zijn.

Begrijpelijk


Toch is het vertrouwen inmiddels zo groot dat dit tijdens onze reis zich gaat aandienen. Een plek waarvan je weet; dit is het voor nu. Hoe? Waar? Wanneer? Géén idee, maar dat is nu juist ook zo mooi. Dat het leven je kan verrassen. Als je er maar voor open staat.

Voor de komende periode fietsen wij in ieder geval nog even heerlijk door de herfstkleuren en geuren van Frankrijk en België.

Liefs van ons

Share

One Reply to “Frankrijk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *