Spanje, het land van mijn mentale uitdagingen…

de verschillende wegen die naar Santiago leiden…

Spanje en Spanjaarden, vormen een bijzondere ervaring. Ze zijn zeer strikt in het handhaven van de wet, niet zo zeer de politie, dan wel de burger zelf. Hiervoor waren al gewaarschuwd in de laatst bezochte Decathlon in een hernieuwde poging mijn fiets beter te repareren en in de komende kilometers mochten we het ook ervaren. Ze roepen je dan ook graag tot orde en wijzen je regelmatig op de situaties die niet mogen. Dit zijn er nog al wat. Ze maken een ietwat “paniekerige indruk”. Ze lopen met een boog om je heen of kiezen zelfs een andere weg en ook drukken ze hun masker stevig aan het gezicht op het moment dat we gezien worden. Alsof we als reizigers de bron zijn van dit virus. Dat is, voor iedereen, pijnlijk: om te denken en dat er zo over jou gedacht word.


Het zal mogelijk met hun vurige zuidelijke aard te maken hebben. Maar das een aanname.

Wat voor invloed dit op ons heeft? We gingen uiteindelijk rustplaatsen opzoeken die zoveel mogelijk uit het zicht waren en we gaan ons bijna verstoppen om onze Spaanse medemens vooral maar niet in de weg te zitten. We houden onze handelingen in de gaten, maar het voelt alles behalve prettig. We laten onze handelingen beïnvloeden wat anderen er mogelijk van zouden kunnen denken en ik merk dat dit mijn vrijheid aantast.

Dit is niet nieuw voor me: als ik ergens heel veel jeuk van krijg, is dat iets mijn vrijheid aantast. Na genoeg weerstand gevoeld te hebben stoppen we er weer mee, we verstoppen ons niet langer, we nemen daarvoor onze verantwoordelijkheid. We besluiten om te stoppen in een natuurpark.

En wat gebeurt er zodra we van de fiets afstappen; we komen gelijk in contact met anderen, ze spreken ineens Engels of Duits en er ontstaan interessante gesprekken waar ook de meiden zich inmengen. Uiteraard gaat dit veelal over het bekende virus maar met name over de vrijheidbeperkende maatregelen die hieruit voortvloeien. Ze uiten allen hun ervaring en maar ook hun zorgen. De gesprekken maken dan ook snel een vertaalslag naar binnen.

Als dit de realiteit is; hoe ga je er dan mee om? Hoeveel kan ik van mijn dagelijkse prioriteiten lijstje schrappen? Wat is de essentie van het leven? In hoeverre laat ik mij door deze opgelegde regels beperken? Dit leeft in gesprekken. De meest simpele dingen komen naar boven; een knuffel, hart tot hart contact, eenvoud, harmonie.

Zo ook bij Eva. Zij studeert voor dierenarts in Lugo, komt uit Mallorca en komt met haar prachtige Bordercollie puppy bij ons zitten. Wil ook heel graag reizen, maar durft niet. Haar vader fietst momenteel ook door Europa en is nu in Frankrijk. Over een jaar is ze klaar met de studie en gaat ze eerst maar terug naar Mallorca. Er zijn duidelijk verdeelde ervaringen en meningen. Ik denk dat je dit gewoon zo moet laten en dit niet willen veroordelen. Iedereen doet wat voor hem/ haar haalbaar is.


Ik hou het zoveel mogelijk bij mezelf. Wat kan ik er mee, hoe wandel (beter gezegd, fiets) ik hier het best doorheen. Ook zie ik het als een mogelijkheid om veranderingen door te zetten of te delen, niet vanuit angst maar deze keer echt vanuit het hart. Er schuilt in een ieder iets moois en dit wil graag blijven zien. Ik had ook nogal de neiging om mij snel aan te passen aan mijn zogenoemde buitenwereld, maar dit maakt mij snel onrustig en ongelukkig. Dan mist er iets en is het net alsof ik stil moet zijn en mijn mond moet houden.

Ja, Spanje met al zijn uitingen doet het vuur oplaaien en op de fiets, tussen het bewonderen van het natuurschoon en een prachtig bergachtig gebied, kan ik dit alles mooi doorvoelen. Het maakt mij mild. Het geeft me vertrouwen en maakt me sterk. Ondertussen worden de hellingen overwonnen en genieten we van de afdalingen. En na de kou genieten we nog meer van een bord soep “patatas con carne” in een truckerstop. We worden er helemaal rozig van.

Vandaag hebben we een zonovergoten rustdag, even buiten Leon. De meiden gaan er alsnog op onderzoek uit, op de fiets. Duiken in een ijskoud riviertje maar volgens Helena is dit zeer “verfrissend”. Hun flexibiliteit is prachtig.

Er komen nog een paar pelgrims langs, want die zijn hier genoeg; de één komt uit London en de andere twee uit Sud Tirol. Gewoon ff voor een praatje. Onderweg wordt er veelal gegroet in; bom Camino, bon Voyage, have fun, have a nice day en ga zo nog maar ff verder. Het staat toch altijd mooi hoor, al die mensen met hun rugzak op hun rug en volgepakte fietsen. De één is in zichzelf gekeerd en de ander is weer heel uitbundig.

Fysiek reizen is een makkie, vind ik althans, maar mentaal is dit een andere kwestie. Het is voor mij bepalend wat er tussen de oren gaande is. Dit bepaald de omgang met de realiteit en hoe ik deze waarneem. Maar geldt dit niet voor alle situaties? Wanneer we op 1225mtr hoogte staan, bij 9 graden en een harde koude wind en het begint te regenen…? Ja, dan kan ik hier van alles van vinden. Maar ik moet het er wel mee doen. Ik moet een weg vinden. Dus de billen weer in het zadel en gewoon weer verder fietsen.

En als we, een uur later, ons bordje soep leeg eten in een warm restaurant, ben ik de kou en de regen allang weer vergeten.

Zo tijdelijk is nou alles. A zegt er nog wat meer over in zijn blog ‘als het rijmt’

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *