Ik moet oppassen niet in herhaling te vallen met alle mooie dingen die Lin allemaal al gezegd heeft… Hihi. Maar ja, das het ‘ik’ hè…

Welkom op onze website, in ons gezin, waar we meer dan alleen een kijkje in geven. Zo transparant mogelijk zijn. Tja. Dat is iets wat ik altijd gewild heb, maar waar ik ook de grootste remmingen gevoeld heb.

Als kind ervoer ik deel uit te maken van een complex samenraapsel van zeer verschillende mensen. Mijn moeder was zorgzaam, maar niet eerlijk. Mijn vader is een manipulatieve man. En mijn broer is gewoonweg mijn broer. De sporen van al deze mensen hebben mij een onzeker kind gemaakt, ik wist nooit waar ik aan toe was. Wel voelde ik diep van binnen dat ik ‘op de proef werd gesteld’. School vond ik interessant, maar niet dag in- dag uit hetzelfde. Daar zag ik het nut niet van in. Ik begroef zelfs eens mijn schoolboeken, dan kon ik niet meer naar school. Zo was het idee. Dat pakte anders uit… en dus dagdroomde veel over wat ik ná schooltijd weer allemaal ging doen. We waren altijd buiten aan het spelen! In beweging.

Het gezin kenden we ook heel mooie tijden, kommer en kwel was er in de stilstaande modus. Dus je raadt het al: met name op vakanties en de vele trips was er geen vuiltje aan de lucht… Ik heb dan ook veel van Europa gezien en Portugal was een soort tweede thuis. Daar was een huis waar we in de zomer 6 weken vertoefden.

Gedurende mijn opgroeien heb in dan ook een duwen en trekken, goed voelende en slechte perioden gekend, maar kon wel steeds vaker terugvallen op beweging. Mijn schoolperiode werd gevolgd door dienstplicht, maar werd abrupt beëindigd met het vertrek van mijn vader naar Thailand. Ik moest het bedrijf overnemen en heb daarin vrijwel constant gereisd. Ook als verkoper stond reizen centraal en dat heb ik ruim 23 jaar gedaan. Veel van werkgevers gewisseld, maar ook van partners. Wél bleef een diepe onrust, ondanks het reizen. Ik keerde namelijk altijd weer terug naar één bepaalde plek…

En zo zijn dingen gaan groeien. De grote vragen dienden zich nu in vol ornaat aan: wie ben ik nu eigenlijk? Wat is de reden dat ondanks alle bezit, gezin, een rijkdom achterwege blijft? Wat zie ik niet? Waarom lijk ik af te wijken, wanneer ik kijk naar mensen die wel tevreden zijn met die plek waarnaar ze terugkeren? Het dreef me tot wanhoop.

Het was tijd voor antwoorden daarop. Ik had het al zolang uitgesteld, maar eraan toegeven was echt eng. Wat zou hieruit voortkomen…? De antwoorden brachten rust, maar niet alles was Pais En Vree. Veel moest achtergelaten worden.

Ik kwam erachter dat ik eigenlijk nooit in het moment was. Ergens anders zijn, dan hier waar het allemaal gebeurt. Deels was dat enthousiasme, maar groter was het niet kunnen en willen aanvaarden van de realiteit en een gebrek aan focus en discipline naar wat van belang was. Dus ik deed harder mijn best om aan stabiliteit te bouwen. Te zijn zoals de mensen om mij heen. Vooral niet teveel op te vallen. Maar niets werkte. Hoe harder ik mijn best deed, hoe sneller dingen weer verdwenen. Ik dacht serieus dat ik gek werd… “Hoe dan wél?!”

Hier komen de synchroniciteiten met Lin haar verhaal. We zijn als mensen heel verschillend, maar wie je ten diepste bént, daarin zijn we een eenheid. Een géén-Twee. Als gezin. Die meiden hè, die zijn zo ontzettend sterk en inspirerend. Tot het vervelende aan toe 😉🤣 Er bleef ons geen andere uitweg dan op pad te gaan. Het te gaan leven, het Leven. En O, wát hebben we mooie mensen ontmoet. Wat hebben we gezien dat er niets mis is, met niemand, maar dat “huisjes gewoonweg kruisjes hebben”. Wat hebben we ontdekt dat we zelf goed zijn, zoals we Zijn. De meeste van mijn angsten waren al overstegen. En toen mijn gezin mij zei dat ze me zagen als het centrum, toen is het besef geland wie ik ben, maar vooral wat ik doe. De kunst die ik nog uitvinden moest tijdens de reis is het ‘hoe’.

Soms zijn er nog uitschieters, gevolgd door de terugkeer naar dat centrum, wat altijd is. En weg is die onrust… Ik blijf wel mens, hoe dan ook. En in dat besef treffen wij elkaar in het hart. In kwetsbaarheid zonder zwakte, in moed zonder bravoure, in liefde zonder voorwaarden.

Dit te geven, in aandacht of gewoon alledaagse klusjes die ik doe, de ondersteuning van ‘mijn vrouwen’ en mij ten dienste van hen te stellen verrijkt mijn Be-Leving op manieren die ik zo goed mogelijk omschrijf in de blog, zoals het beleefd is/wordt. Samen. Ik ben ook zo nieuwsgierig naar wat er allemaal nog meer kan, samen met alle kwaliteiten van jou en anderen. Dat motiveert me ontzettend. Humor is er ook weer, de blijheid, het spelen met alles, zoals het kind dit ook zag. Want spelen met alles heeft mijn hart geopend.

Dus ja, ik ben, niet gek. Zo weet ik nu. Ik geloofde alleen dingen die echt voelden, maar het niet waren. Het waren mijn kruisjes.

Dank dat je er bent.

Share